In gesprek met Rocco Ostermann Kneed jezelf steeds weer nieuwe kanten op

Rocco Ostermann is betrokken bij Vergezichten van het collectief Mensen Zeggen Dingen. Logisch, want zelf zegt hij graag én veel dingen. Verbazing is zijn grootste drijfveer. Hij is een vrije geest, die behalve van praten en van mango-ijs, ook erg houdt van schrijven. En van films, boeken, muziek en de geschiedenis die daaraan vast zit. En vooruit, ook ‘ons grote dorp’ Arnhem heeft een warme plek in zijn hart. Genoeg dingen om iets over te zeggen, zou je denken. Dus, hup, op gesprek bij deze (bijna) alleskunner in hartje Spijkerkwartier. 

Voordat je het weet vliegen de pareltjes al om je oren. Rocco: “Mensen spreken vaak uit angst hun potentieel niet aan. Daar straffen ze zichzelf alleen maar mee. Ik zie het een beetje als het hebben van podiumvrees in het leven. ‘Ik kan niet schrijven’, zeggen ze dan bijvoorbeeld. Terwijl ik denk: iedereen zou elke ochtend tien minuten álles moeten opschrijven wat er in ‘m opkomt. Dat doe ik ook. Maakt niet uit wat het is. Uiteindelijk vind je daarmee vanzelf de goudklompjes in jezelf. ‘Ja, maar dan maak ik alleen de prullenmand gelukkig’, zei toen iemand. Kijk, dát vind ik dus poëzie ‘De prullenmand gelukkig maken!’” 

Reizend oog 

Om het leven leuk en uitdagend te houden, moet je een bepaalde verbazing hebben, jezelf nieuwe kanten op kneden, aldus Rocco. Dat kan op allerlei manieren. Soms moet je wel. Zo was de corona lockdown volgens hem één massale psychotherapie; iedereen werd gedwongen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Zelf bleef hij overdag binnen, maar ’s avonds en ’s nachts zwierf hij rond over de straten van Arnhem en verwonderde zich over van álles. “Soms stond ik een half uur stil bij een huis. Terwijl ik me afvroeg wie het gebouwd zou hebben, waarom, waarvoor dat ene, kleine raampje daar linksboven gediend zou hebben en ga zo maar door. Overdag dook ik dan in mijn boekenverzameling en las bijvoorbeeld over Pim Pandoer en het spook van Sonsbeek. Zo heb ik dat met heel veel dingen, dat ik de geschiedenis ervan zo fascinerend vind. Of dat ik alles in me wil opnemen. Ik noem dat mijn reizende oog: ik scan alles. En sta er open voor. Dan valt er wat te leren namelijk. Zo wist ik eerder niks van rap, maar door mijn project De Niemanders ging ik me daarin verdiepen. (Samen met en geïnspireerd door gedetineerden maakten Rocco Ostermann en Wout Kemkens een uniek album over ‘bajesbewoners en hun leven’- een ontmoeting & samenwerking tussen ‘binnen’ en ‘buiten’, red.). Zo ben ik ook eens voor het eerst achter een piano gekropen om live André Manuel te begeleiden. Iets totaal anders voor mij; ik ben veel meer gewend om staand een rockende performance te geven. Live gedichten voorlezen, ook zoiets. Of die keer dat ik ging preken voor een kerkgemeente in ‘De preek van een leek’. Blijf jezelf verbazen, dat is waar het mij een beetje om gaat.” 

Van oorsprong komt Rocco uit een dorp en hij was ooit profvoetballer; hij keepte bij De Graafschap. Een beetje moeilijk voor te stellen als je hem nu als rechtgeaard podiumdier ziet optreden. Niet alleen op het veld kunnen balletjes raar rollen, blijkbaar. Over het leven in de stad is hij duidelijk: “Ik hoef nooit meer terug naar een dorp. Arnhem vind ik een fijne plek, meer een groot dorp eigenlijk. Als het centrum niet plat gebombardeerd was in de oorlog, was het misschien wel de mooiste stad van Nederland. Het is een creatieve smeltkroes van kunstenaars, musici, modeontwerpers en acteurs die een heerlijke combinatie vormen met de ‘mouwen opstropen & werken’ mentaliteit die Arnhem ook heeft. Ik zie een mooie toekomst voor de stad, als mensen tenminste de samenwerking zoeken. Bij de Jacobiberg bijvoorbeeld, vind je veel disciplines onder één dak. Dan kun je van elkaar leren en breng je elkaar verder. Musici, dansers, clipmakers; ga lekker bij elkaar zitten.” 

Sturm und Drang 

Dat is ook wat hij met zijn bijdrage aan Ruimtekoers beoogt, eigenlijk. Als motivator en inspirator de artistieke uitingen van anderen helpen ontspringen. “Akkoorden kun je er zelf wel aan geven. Het gaat om durven. Tegelijk moet je doen wat bij je past. Niet iedereen moet willens en wetens een podium op. Het gaat om de drive in jezelf willen zien. Ik vind dat wel mooi met de jonge mensen van Ruimtekoers festival. Die Sturm und Drang die zij in zich hebben, daar kan ik erg van genieten.” 

Meer lezen over Rocco Ostermann? Google hem en dan komt het helemaal goed.  

Onthouden! Ruimtekoers Festival is dit jaar van 3 t/m 6 september in Malburgen. Jij komt toch ook?